Gdańsk - jego początki sięgają 980 roku. Zespół grodowo-miejski, a zarazem portowy zaczął się rozwijać na dobre w drugiej połowie X wieku. W Gdańsku rządzonym przez dynastię książąt pomorskich, rodzima ludność słowiańska koegzystowała z coraz liczniej przybywającymi z zachodu kupcami i rzemieślnikami. Najważniejsze zabytki Gdańska : Ulica Długa i Długi Targ tworzące Trakt Królewski należą do najpiękniejszych ulic Gdańska. Biegną prostopadle do Motławy od Złotej Bramy do Zielonej Bramy. Mieszkali tu najzamożniejsi patrycjusze gdańscy i niemal każda kamienica ma swoją własną ciekawą historię. Najstarsze zachowane domy powstały już w średniowieczu, ale większość zabudowy pochodzi z czasów nowożytnych. Przy Długim Targu wznoszą się najważniejsze świeckie budowle Głównego Miasta: Ratusz Głównego Miasta i Dwór Artusa. Ratusz Głównego Miasta - najokazalsza i najcenniejsza budowla świecka dawnego Gdańska, siedziba władz miasta. Budowany był od 1379 do 1492 roku. Doszczętnie wypalony w 1945 r. odbudowywany był do 1970 r. Jest obecnie siedzibą Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Wnętrza ratusza utrzymane są w stylu manieryzmu niderlandzkiego. Najbardziej okazała - Wielka Sala Rady zwana również Salą Czerwoną uważana jest za jedno z najbogatszych nowożytnych wnętrz ratuszowych. Dwór Artusa - przez wiele lat był jednym z najwspanialszych tego typu obiektów w Europie północnej. Dwory Artusa powstawały licznie w całej Europie a szczególnie w miastach hanzeatyckich, jako miejsca spotkań zamożnego patrycjatu, kupców i rzemieślników na wzór legendarnego Okrągłego Stołu rycerzy króla Artura. Gdański Dwór Artusa był ważnym ośrodkiem życia towarzyskiego i handlowego Gdańska i najbardziej demokratycznym miejscem w kraju. Bywali tam kasztelanowie, wojewodowie, następcy tronu. Dwór Artusa wchodzi w skład Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Fontanna Neptuna - stojąca od 1633 r. przed Dworem Artusa jest symbolem Gdańska. Zainicjował jej powstanie burmistrz Gdańska Bartłomiej Schachmann. Postać Neptuna nawiązuje do związków Gdańska z morzem. Wymodelowali ją Peter Husen i Johann Rogge, a odlana została w 1615 roku w Augsburgu. Według jednej z gdańskich legend to właśnie Neptun przyczynił się do powstania słynnej gdańskiej nalewki Goldwasser. Oburzony, iż do fontanny wrzucane są monety, uderzył trójzębem w wodę i rozbił złoto w drobne płatki, które odtąd zdobią swym blaskiem wspaniały ziołowy likier. Żuraw - największy dźwig portowy średniowiecznej Europy, jedna z najbardziej charakterystycznych budowli Gdańska. Położony nad Motławą, służył do przeładunku towarów i stawiania masztów na statkach. Pełnił zarazem funkcję bramy miejskiej. Obecną formę uzyskał w latach 1442-1444. W jego wnętrzu znajduje się zrekonstruowany i czynny mechanizm napędowy - ogromne drewniane koło, poruszane dawniej siłą ludzkich nóg. Pomnik Poległych Stoczniowców - wprawdzie pomnik ten powstał w czasach nie tak odległych jak choćby Dwór Artusa, czy też inne gdańskie zabytki, to z pewnością stanowi jeden z ważniejszych obiektów nadmorskiego grodu. Majestatyczne trzy krzyże z kotwicami są symbolami nadziei, upamiętniają krwawe ofiary strajków robotniczych Grudnia 1970 r. Żądanie zgody na postawienie u bram stoczni pomnika było jednym z najważniejszych postulatów strajkujących stoczniowców gdańskich w sierpniu 1980 r. Krzyże mają 42 m wysokości i ważą prawie 140 ton. Wyspa Sobieszewska (Sobieszewo) - to nadmorska dzielnica Gdańska, oddalona od centrum miasta o 15 km. Jest jedną z 3 wysp polskiego pobrzeża Bałtyku i jedyną polską wyspą, która powstała w wyniku działalności człowieka. Ponadto od 1994 r. Wyspa Sobieszewska posiada status wyspy ekologicznej, który gwarantuje otoczenie przychylne ludzkim potrzebom. Walory przyrodnicze i mikroklimat Wyspy sprawiają, że jest to idealne miejsce do spędzenia urlopu.
Malbork - jego początki sięgają XIII wieku. W pierwszej połowie tegoż wieku na tereny położone nad środkowym biegiem Nogatu dotarły pierwsze misje chrystianizacyjne Zakonu Niemieckiego, zwanego także krzyżackim. Na początku lat 80-tych rozpoczęto budowę zamku zwanego przez braci zakonnych Grodem Marii (niem. Marienburg). W ciągu niespełna 30 lat powstał dom konwentualny z kaplicą, kapitularzem, dormitorium, refektarzem, wewnętrznym dziedzińcem i podzamczem od strony północnej. Z naroża południowo-zachodniego poprowadzono długi i wysoki ganek do Gdaniska - wieży ustępowej i jednocześnie obronnej. Następnie przez 40 lat zamek był modernizowany i rozbudowywany. Rozbudowa przekształciła dom konwentualny w silnie umocniony Zamek Wysoki. Otoczony głębokimi fosami i kilkoma pierścieniami murów obronnych zawierał szereg reprezentacyjnych pomieszczeń, m.in.: kościół NM Panny powiększony o nowe prezbiterium i położoną pod nim kaplicę św. Anny - miejsce pochówków wielkich mistrzów. Dawne podzamcze także uległo rozbudowie, stając się obszernym i funkcjonalnym Zamkiem Średnim dostępnym dla rycerzy - gości z Europy Zachodniej.
Nidzica - nazywana "Bramą na Warmię i Mazury" leży na obszarze garbu Lubawskiego, nad rzeką Nidą przy trasie krajowej E-7 z Gdańska przez Warszawę na południe Polski. Pierwsze wzmianki o ziemi nidzickiej można znaleźć już w kronikach Galla Anonima. Tereny dzisiejszego miasta przed wiekami zamieszkiwały pogańskie plemiona. Prawa miejskie Nidzica otrzymała w 1381 roku. Pierwotna nazwa to Neidenburg czyli zamek nad Nidą. W 1389 roku odbyła się na zamku nidzickim narada polityczna przedstawicieli Zakonu, Polski i Litwy, uczestniczył w niej m.in. książę Ziemowit i książe litewski Skirgiełło. W 1410 roku miasto poddało się wojskom Władysława Jagiełły, tydzień później odbyła się największa w średniowieczu bitwa pod Grunwaldem. W 1752 roku ustanowiono tutaj siedzibę powiatu. I tak jest po dzień dzisiejszy, Nidzica jest miastem powiatowym. Przez wieki Nidzica leżała najpierw w obrębie państwa Zakonu Krzyżackiego, a potem stanowiła część Królestwa Prus. Zamieszkiwali ją jednak w większości polskojęzyczni Mazurowie. Obecnie mieszka tutaj niespełna 15 tys. ludzi. Najważniejsze zabytki to oczywiście : gotycki zamek krzyżacki z XIII wieku rozbudowany w XV wieku, zniszczony w 1945, a po wojnie odbudowany, ratusz z XIX wieku, fragmenty murów obronnych z basztami.
Bieszczady - zachodnia część Beskidów Wschodnich, usytuowana między Przełęczą Łupkowską a Przełęczą Wyszkowską. Najwyższy szczyt Bieszczadów na terenie Polski to Tarnica (1346m n.p.m.). Terminu Bieszczady używa się zwykle w Polsce jako synonimu polskich Bieszczadów (które są częścią Bieszczadów Zachodnich). Bieszczady to nie tylko wspaniałe domy wczasowe, wygodne pensjonaty i kąpieliska, to także stare cerkwie, zapomniane cmentarze, to samotność wśród dzikiej natury. Bieszczady to miejsce dla ludzi szukających odrobiny romantyzmu: ciszy, pierwotnej przyrody, przestrzeni dającej poczucie wolności. Dla turystów lubiących spokój i piękną przyrodę to idealne miejsce wypoczynku. Bieszczady przyciągają swym urokiem przez okrągły rok. Bez względu na porę roku i pogodę góry te zachwycają. Atrakcją Bieszczadów są połoniny. Gdy widoczność jest dobra, ze szczytów Płoniny Wetlińskiej, Tarnicy, Szerokiego Wierchu czy Halicza można podziwiać krajobrazy w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Niektórzy turyści twierdzą, że podczas czystej, księżycowej nocy widać światła Lwowa. Ale Bieszczady to nie tylko górskie wędrówki, można tutaj również doskonale spędzać czas uprawiając żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną, czy też różnego typu sporty ekstremalne. |
| Drukuj | Wyślij | Stronę odwiedziło: 1901 osób | |
